Alpaki to łagodne zwierzęta, które są bardzo towarzyskie. Warto jednak pamiętać, że naturalnie wolą przebywać z innymi roślinożercami, takich jak kozy czy kuce. Jednak odpowiednio ułożone lubią towarzystwo ludzi, dają się przytulać, karmić, głaskać, cieszą swoimi figlami i ośmielają nieskrępowanym naturalnym zachowaniem. Jakie są zasady przebywania z Alpakami? Jest ich kilka, ale do części z nich większość osób stosuje się instynktownie. Oto one!    

Głaskanie 

Alpaki uwielbiają głaskanie, ale podobnie jak koty mają obszary na ciele, które mogą być głaskane. Co lubią alpaki? Na ogół podoba im się głaskanie po szyi, ale po głowie, czy grzbiecie już niekoniecznie. Podobnie z nogami czy ogonem. Od tej reguły są odstępstwa, bo każde zwierzę jest inne i może lubić inny rodzaj dotyku. W żadnym wypadku jednak nie ciągniemy za ogon!    

Karmienie 

Alpaki jak najbardziej można karmić! A co jedzą alpaki? Głównie siano i trawę oraz specjalistyczną, wysoko wartościową karmę. Uwielbiają “słodkości” takie jak marchew, lucerna i wysłodki buraczane. Należy jednak uważać by były z pewnego źródła, oczywiście świeże i hodowane bez użycia nawozów sztucznych. Zależnie od miejsca, w którym spotykamy się z alpakami, smakołyki można przynieść samodzielnie, ale najczęściej, hodowca zapewnia przysmaki dla zwierząt. Nie należy wtedy karmić ich niczym innym. 

Spacerowanie 

Spacer z alpakami, jest jak najbardziej możliwy i wskazany! Alpaki uwielbiają spacerować, podobnie jak psy, prowadzone na smyczy. Jest przyjemny, odprężający, ale trzeba uważać, żeby ciekawskie zwierzę nie skosztowało takich roślin jak oleander, lilia, azalia, konwalia, rododendron czy cis, ponieważ te rośliny są dla trujące dla alpak.

Krzyk i straszenie 

Podnoszenie głosu, krzyk czy piszczenie są bezwzględnie zakazane. Alpaki to zwierzęta raczej płochliwe i nieśmiałe, a wydawane przez nich odgłosy są ciche i delikatne. Podobnie trzeba się do nich zwracać. Niedopuszczalne jest także straszenie, nawet w żartach, zwierzęta nie zrozumieją, że to tylko zabawa.   

Zmuszanie zwierząt do współpracy 

Alpaki należy traktować z szacunkiem i pamiętać, żeby nie zmuszać zwierząt do współpracy. To zwierzęta obdarzone łagodnym usposobieniem, ale mocnym charakterem. Choć nie oplują nas ani nie ugryzą, jak zrobiłaby to lama, jeśli nie będziemy się odpowiednio zachowywać (Lama i alpaka to dwa różne zwierzęta!) po prostu będą przestraszone, nieufne i wycofane.   

Mamy nadzieję, że przybliżyliśmy Ci etykietę w alpaczej zagrodzie. W kontakcie z tymi zwierzętami w pierwszej kolejności trzeba kierować się ich dobrem. Przed pierwszym spotkaniem warto też dowiedzieć się, co jedzą i co lubią alpaki. Pamiętaj także, by ściśle stosować się do zaleceń ich opiekunów. Jeśli nastawisz się na współpracę i zrozumienie, zabawa czy spacer z alpakami będą przyjemnością i dla Ciebie i dla zwierząt.  

Alpakoterapia w Polsce to wciąż niezbyt dobrze znana gałąź zooterapii. Jeśli słyszałeś o niej i zastanawiasz się czy będzie odpowiednia dla bliskiej Ci osoby albo dla Ciebie, ten artykuł dostarczy Ci sporą dawkę wiedzy. 

Dla kogo jest alpakoterapia? 

Najczęściej stosuje się ją w takich chorobach jak upośledzenie umysłowe, mózgowe porażenie dziecięce, zespół Downa, zespół Aspergera, autyzm, zaburzenia integracji sensorycznej czy dysleksja. 

Z terapii z alpakami mogą także korzystać osoby niewidome i słabowidzące czy osoby z nadpobudliwością psychoruchową znaną jako ADHD. 

Będzie również wytchnieniem dla osób cierpiących na depresję, nerwicę, osób z zaburzeniami lękowymi albo załamaniem psychicznym, czy po prostu chronicznie zestresowanych. 

Cel alpakoterapii 

Co można osiągnąć przy pomocy terapii z udziałem tych przyjaznych zwierząt z miękkim futerkiem? Po pierwsze znaczącą poprawę kondycji psychicznej. Przebywanie wśród alpak, karmienie ich i głaskanie, uspokaja, wycisza oraz pozytywnie wpływa na sferę poznawczą i społeczną. Szczególnie w przypadku dzieci! Pomaga to maluchom rozwinąć motorykę, wspiera budowanie samooceny oraz kontaktu z innymi. 

Dotyk odgrywa kluczową rolę w procesie leczenia. Alpaki dzięki temu, że są przyjazne i mają delikatne, miękkie runo, które można głaskać i czesać, zdobywają zaufanie znacznie szybciej niż psy czy konie. Pomogą  otworzyć się osobom nieśmiałym i zamkniętym i prędzej czy później wywołają uśmiech. 

To oczywiście nie wszystkie korzyści terapii zwierzęcej! 

Jak znaleźć właściwe miejsce? 

W całej Polsce powstają liczne ośrodki terapii zwierzęcej. Można znaleźć je między innymi w okolicach Koszalina, Poznania i w Rzeszowie. Już nie musisz wpisywać w wyszukiwarkę haseł “alpakoterapia Rzeszów” czy “alpaki Podkarpacie” bo oto jesteśmy my! Fundacja Podaruj Miłość stworzona dla osób niepełnosprawnych! Poznajcie kilku z naszych terapeutów, którzy każdego dnia wywołują uśmiech na twarzach małych i dużych! 

• Henio jest czułym pieszczochem i łobuzem. 
• Miki to żarłok, który da się przytulić ale… za marchewkę! Sprawiedliwość musi być 
• Czaki jest trochę jak Indiana Jones! Czaruje spojrzeniem, lubi skakać i eksplorować teren. Nic mu nie umknie
• Dawid to król stada! Nie jest szczególnym pieszczochem, ale to on rządzi, więc smakołyk mu się należy.   
• Kinia jest słodka, łagodna i trochę nieśmiała 

Oprócz alpak w naszej zagrodzie mieszkają jeszcze dwa kangury Juliusz i Cezar! Jeden z nich to kangur albinos! Poza nimi do rodzinki weszły jeszcze dwie kozy, kuce i króliki. 

Ile to kosztuje? 

Ceny alpakoterapii w różnych placówkach w zależności od czasu wahają się od 80 do 400 zł. Zajęcia także mają różne czasy trwania. Od 45 minut do godziny. My uznaliśmy, że 45 minut będzie komfortowe zarówno dla małego czy dużego uczestnika zajęć, jak i dla naszych zwierzęcych terapeutów.   

Co można osiągnąć przy pomocy alpakoterapi?

Podczas alpakoterapii uczestnicy rozluźniają napięcie mięśniowe, odprężają się a stres i lęk znikają, dzięki głaskaniu alpaczego runa a także, dzięki miłym dla ucha dźwiękom, jakie wydają te zwierzęta! 

Podczas zajęć dzieci i dorośli uczeni są także właściwych postaw w stosunku do zwierząt, zasad bezpiecznego postępowania z alpakami oraz motywowani do rozwijania właściwych kontaktów w grupie, co będzie pomocne zwłaszcza dla osób z trudnym charakterem i trudnościami z nawiązywaniem głębokich więzi. 

Dzięki spacerom i zajęciom ruchowym stymulowana jest praca mięśni, rozwija się myślenie poznawczo skutkowe, koordynacja ruchów a także orientacja przestrzenna. 

Choć alpakoterapia w Polsce, nadal nie jest tak popularna jak dogoterapia czy hipoterapia, mamy nadzieję, że wkrótce się to zmieni. Zgodnie naszym celem fundacja Podaruj Miłość dla osób niepełnosprawnych założona na Podkarpaciu, niesie pomoc  dla osobom cierpiącym na choroby cywilizacyjne i genetyczne, a także na szereg zaburzeń psychicznych. Tutaj rolę rolę terapeutów pełnią urocze Alpaki, pomagając nam tworzyć lepszy świat bez barier i stereotypów. Może pomogą Tobie i Twoim bliskim? Sprawdź sam na prosmi.org

Niepełnosprawność może mieć charakter fizyczny, psychiczny bądź umysłowy i może być spowodowana wadą, uszkodzeniem lub utratą w zakresie anatomicznym, fizjologicznym lub psychicznym struktury organizmu. Niepełnosprawnym można być od urodzenia, można ją nabyć w trakcie trwania i na każdym etapie życia, może się tak zdarzyć, iż w skutek np. remisji choroby/ całkowitego wyleczenia, dana osoba trać status NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆI.

NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ czyli ,, niepełna sprawność” może mieć charakter częściowy lub całkowity, w zakresie ograniczenia poszczególnych funkcji. W zapisach Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, używane jest pojęcie ,,OSOBY Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ” i takie też pojęcie jako mniej stygmatyzujące przyjmujemy w zastępstwie: ,, Osoby niepełnosprawnej”.

Ustala się trzy stopnie niepełnosprawności- od ,,najlżejszego „ do ,, najcięższego”, czyli lekki , umiarkowany i znaczny. Orzeczenie o Niepełnosprawności wydaje się okresowo- maksymalnie do 16 r. ż., a orzeczenia o Stopniu Niepełnosprawności mogą być wydawane na dany okres (np. 1 rok, 5 lat) lub na trwałe. Przyczyny/ schorzenia powodujące NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ mogą być bardzo różne i występować pojedynczo ale i łącznie. W orzeczeniach zawarte są symbole/ przyczyny niepełnosprawności, które odpowiadają grupą uszkodzonych narządów. I tak mamy:

NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ INTELEKTUALNA: 01-U.

Niepełnosprawność intelektualna zastąpiona terminem ,,upośledzenie umysłowe”, polega na obniżeniu poziomu intelektualnego. Osoba z tą niepełnosprawnością w zależności od jej rodzaju, funkcjonuje intelektualnie na poziomie niższym niż osoba bez tej niepełnosprawności, woniej myśli i przyswaja wiadomości, ma problemy z samodzielnym podejmowaniem decyzji.

CHOROBY PSYCHICZNE: 02-P.

Choroby psychiczne to zaburzenia w obrębie mózgu, niektóre z nich są łagodne i dają się wyleczyć, inne mogą być tak silne i negatywnie wpływać na umysł, że chory staje się niebezpieczny dla siebie i środowiska. Objawy choroby psychicznej mogą przyjmować różne formy, ale wszystkie wpływają na zachowanie, emocje osoby chorej, co utrudnia jej codzienne funkcjonowanie.

Najczęściej występujące choroby psychiczne to : nerwica ( panika, lęk, natrętne myśli), psychozy ( schizofrenia, zaburzenia depresyjne, mania), zaburzenia nastroju, zaburzenia behawioralne.

Główne symptomy chorób z grupy zaburzeń psychicznych to: impulsywność, agresja, długotrwały smutek, spadek samopoczucia, rozdrażnienie, utrata wiary w siebie, wycofanie, niechęć do kontaktów społecznych, snucie teorii spiskowych, lęk o własne zdrowie życie, omamy słuchowe i wzrokowe, spadek apetytu.

Z roku na rok wzrasta liczba osób z zaburzeniami psychicznymi, zarówno wśród dzieci i młodzieży, a choroby psychiczne stanowią jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności.

ZABURZENIA GŁOSU, MOWY I CHOROBY SŁUCHU: 03-L.

To rodzaj niepełnosprawności, gdzie występują istotne zaburzenia w zakresie głosu i mowy    (wady wymowy, osoba niemówiąca) oraz zaburzenia słuchu- niedosłuch, głuchota). Główne ograniczenia w związku z ww. niepełnosprawnością to komunikowanie się z innymi osobami. A co się z tym wiąże pełnienie ról społecznych, zwłaszcza w kwestii pracy.

CHOROBY NARZĄDU WZROKU: 04-O.

Osoby z niepełnosprawnością narządu wzroku, to osoby u których, ostrość wzroku po korekcji jest niższa od ,, normalnej” ostrości, mają zawężone pole widzenia, z obuoczną bez soczewkowością, jednooczne i z całkowitą ślepota.

UPOŚLEDZENIE NARZĄDU RUCHU: 05-R

Niepełnosprawność w zakresie ruchu to: wrodzone i rozwojowe wady narządu ruchu, zapalenie stawów i stawów kręgosłupa, choroby zwyrodnieniowe stawów, choroby kości i chrząstek – ograniczenie wydolności, nowotwory narządu ruchu, zmiany poza urazowe.

EPILEPSJA: 06-E

Epilepsja (padaczka) jest jedną z najczęstszych chorób neurologicznych. O niepełnosprawności w ww. charakterze mówimy, gdy epilepsja występuje w postaci nawracających napadów padaczkowych spowodowanych różnymi czynnikami etiologicznymi lub wyraźnymi następstwami psychoneurologicznymi.

CHOROBY UKŁADU ODDECHOWEGO I KRĄŻENIA: 07-S

Do schorzeń powodujących niepełnosprawność ww. typu zaliczamy: przewlekłe obturacyjne i ograniczające, zakaźne choroby płuc prowadzące do niewydolności oddechowej; nowotwory płuc i opłucnej, prowadzące do niewydolności oddechowej; wrodzone i nabyte wady serca, choroba niedokrwienna serca, kardiomiopatie, zaburzenia rytmu serca z zaburzeniami hemodynamicznymi kwalifikującymi co najmniej do II stopnia niewydolności serca według klasyfikacji NYHA; nadciśnienie tętnicze z powikłaniami narządowymi; miażdżycę zarostową tętnic kończyn dolnych począwszy od II stopnia niedokrwienia kończyn według Klasyfikacji Fontainw’a; niewydolność żył głębokich z powikłaniami pod postacią zapaleń i długotrwałych owrzodzeń.

CHOROBY UKŁADU POKARMOWEGO: 08-T

Do schorzeń powodujących niepełnosprawność ww. typu zaliczamy: choroby przełyku powodujące długotrwałe zaburzenia jego funkcji; stany po resekcji żołądka z różnych przyczyn z licznymi powikłaniami; przewlekłe choroby jelit o różnej etiologii, powikłanie zespołem złego wchłaniania; przewlekłe choroby wątroby o różnej etiologii w okresie niewydolności wątroby; przewlekłe zapalenia trzustki wymagające długotrwałej farmakoterapii; nowotwory układu pokarmowego.

CHOROBY UKŁADU MOCZOWO-PŁUCIOWEGO: 09-M

Do schorzeń powodujących niepełnosprawność ww. typu zaliczamy: zaburzenia czynności dróg moczowych prowadzące do niewydolności nerek; choroby nerek o różnej etiologii prowadzące do ostrej lub przewlekłej mocznicy; wielotorbielowate zwyrodnienie nerek typu dorosłych; nowotwory złośliwe układu moczowego i narządów płciowych.

CHOROBY NEUROLOGICZNE: 10-N Do schorzeń powodujących niepełnosprawność ww. typu zaliczamy: naczyniopochodny udar mózgu przemijający, odwracalny, dokonany, prowadzący do okresowych lub trwałych deficytów neurologicznych o różnym stopniu nasilenia; guzy centralnego układu nerwowego w zależności od typu, stopnia złośliwości, lokalizacji i powstałych deficytów neurologicznych; pourazowa cerebrastenia i encefalopatia; choroby zapalne ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego prowadzące do trwałych deficytów neurologicznych; choroby układu pozapiramidowego w zależności od stwierdzanych objawów neurologicznych; choroby rdzenia kręgowego; uszkodzenia nerwów czaszkowych i obwodowych o różnej etiolog.

 INNE: 11-I

Szczegółowo schorzenia ww. typu niepełnosprawność to: choroby narządów wydzielenia wewnętrznego o różnej etiologii, wywołane nadmiernym wydzielaniem lub niedoborem hormonów w zależności od stopnia wyrównania lub obecności powikłań narządowych, pomimo optymalnego leczenia; choroby zakaźne lub zespoły nabytego upośledzenia odporności w zależności od fazy zakażenia; przewlekłe wielonarządowe choroby odzwierzęce w II i III okresie choroby zależnie od zmian narządowych; choroby układu krwiotwórczego o różnej etiologii w zależności od patologicznych zmian linii komórkowych szpiku w procesie hemopoezy; znacznego stopnia zeszpecenia powodujące stałe ograniczenia w kontaktach międzyludzkich, jak i pracy zawodowej.

CAŁOŚCIOWE ZABURZENIA ROZWOJOWE: 12-C

Są to zaburzenia rozwojowe powstałe przed 16 rokiem życia, z utrwalonym, i zaburzeniami interakcji społecznych lub komunikacji werbalnej oraz stereotypami zachowań, zainteresowań i aktywności o co najmniej umiarkowanym stopniu nasilenia. Zaburzenia tego typu diagnozowane są we wczesnym etapie życia dziecka. Najbardziej znane całościowe zaburzenia rozwojowe to: Autyzm i zespól Aspergera.

 Osoby posiadające orzeczenia o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazanych do ulg i uprawnień, mogą korzystać  ( po spełnieniu określonych warunków) z szeregu form pomocy, takich jak :

– rehabilitacja zawodowa i zatrudnienie,

– rehabilitacja społeczna,

– dofinansowanie,

– ulgi,

– usługi specjalistyczne,

– uprawnienia do zasiłków i świadczeń.

Jednak taka szybka zmiana z długich zimowych dni na te wiosenne nie wpływa korzystnie na wszystkich. Nie każdy czuje przypływ energii, szczęścia nowych sił a wręcz przeciwnie, grono osób odczuwa zmęczenie, osłabienie, większą senność mają słabszą koncentrację , stają się rozdrażnieni, występują u nich problemy ze snem itp.

Dlaczego tak się dzieje, mianowicie związane jest to z niewystarczającą ilością światła słonecznego w okresie zimowym, zmianą trybu życia, spadkiem temperatury w zimie a na nagłym skokiem temperatury na wiosnę, większego nasłonecznienia. Największe nasilenie takich objawów występuje w okresie marca i kwietnia, trwa to kilka tygodni i kończy się razem z nadejściem wiosny i uregulowaniem temperatury. Czas ten trzeba po prostu przeczekać, a w międzyczasie poprawić go sobie można przebywając na świeżym powietrzu, rozwinąć aktywność fizyczną – oczywiście stopniowo, należy również pamiętać o zdrowej diecie, jest ona ważna zawsze niezależnie od pory roku, jednak przy przesileniu wiosennym, może ona pomóc w szybszym uporaniu się ze złym samopoczuciem.

Oprócz nowalijek ( może nie tych pierwszych) można podnosić swoją odporność i lepsze samopoczucie za pomocą zielonych koktajli na bazie np. szpinaku, pietruszki , jarmużu, itp. Aby były one smaczniejsze można mieszać je z owocami jak np. banan, truskawka czy awokado. Dobra i zdrowa dieta pozwoli nam nie tylko szybciej uporać się z gorszym samopoczuciem ale także sprawi, że nasza cera, włosy, paznokcie staną się lśniące i zdrowe. Przejście z zimy w wiosnę wpływa na każdego, na jednych pozytywnie na innych trochę mniej. Jednak gdy zaczną się już prawdziwe w pełni wiosenne dni wszyscy jesteśmy gotowi sprostać ich wyzwaniom: zieleniejącej się trawie, ciepłym dniom i dużej dawce słońca 🙂

Witajcie drodzy przyjaciele alpak !Czy wierzycie, że szczęście jest tuż na wyciągnięcie ręki? A małe cuda się zdarzają? Dzisiaj zdradzimy Wam nasz mały sekret .

Jakiś czas temu, wchodząc do stajni czekała na nas ogromna niespodzianka! Obecni w domku alpak pracownicy nie mogli uwierzyć w to co widzą. Wśród źdźbeł słomy leżała malutka, mokra jeszcze alpaka. Największa z naszych dziewczynek – Lucia, znana zapewne większości osób, które nas odwiedzają urodziła synka. Nasze zdziwienie było tym większe, bo o ciąży Luci nikt nie wiedział. Alpacza dziewczyna przyjechała do nas w lipcu już z małą niespodzianką w środku (dla niewtajemniczonych alpaki noszą ciążę 11,5 miesiąca). Rosnąca wełna przykryła ciążowy brzuszek mamusi. Początkowy szok i niedowierzanie przerodziły się w niesamowitą radość.

Mamy nowego członka alpaczej rodziny!

Obowiązkowe telefony do weterynarzy i instrukcja postępowania z baby cria pomogły nam zapewnić maluszkowi najlepszą opiekę. Każdego dnia chłopak przybiera na wadze i rośnie w siłę. Obserwujemy jak bryka po boksie i zaczepia mamusię. Lucia i maluszek potrzebują teraz jeszcze dużo spokoju ale śledźcie naszego fanpage!

Choć nie znamy dokładnie przyczyn wystąpienia autyzmu, istnieje szereg metod, które wspomagają rozwój osób z tym zaburzeniem. Nie jest to choroba, i choć natężenie spektrum autyzmu można jedynie zmniejszać, obecnie istnieje wiele metod dedykowanych do terapii dla małych i dużych pacjentów. 

Jedną z nich jest terapia z alpakami, czyli jedna z form zooterapii, która w ostatnich czasach mocno zyskuje na popularności. I dla maluchów i dla dorosłych, zabawa czy spacer z alpakami jest świetną zabawą, która ma pozytywny wpływ na zdrowie. 

Dlaczego alpaki? 

Zajęcia z alpakami mogą wspomóc rehabilitację ruchową oraz umysłową, nie tylko u dzieci, ale i u dorosłych. Zwierzęta te są spokojne, mają delikatne usposobienie i jeśli są właściwie ułożone, lubią kontakt z człowiekiem, są ciekawe i przyjazne. Mają miękkie, puszyste futerko, które można głaskać. Jak wynika z doświadczeń hodowców i pracowników ośrodków, w których prowadzona jest terapia zwierzęca, dzieci szybciej przekonują się do alpak niż na przykład do psów. Psy występują powszechnie, więc to alpaki są czymś nowym, mają miłe prawie uśmiechnięte pyszczki i są mniejsze od koni, a nieco większe od psów. Można się do nich przytulić i pogłaskać. 

Jak mogą pomóc? 

Pacjenci, zwłaszcza zamknięte w sobie dzieci autystyczne, przy alpakach wyciszają się, uspokajają, a miłe zwierzęta pozwalają im się otworzyć. Dzieje się tak dlatego, że bliski kontakt, w którym zdecydowanie największą rolę odgrywa dotyk powoduje wydzielanie endorfin – hormonów szczęścia. Samo towarzystwo zwierząt pomaga także w pokonywaniu lęków, łagodzi objawy nerwicy, tak często występującej w przypadku autyzmu, pomaga budować pewność siebie, uczy empatii i zaufania.

Alpakoterapia polecana jest jako wspomaganie rehabilitacji dzieci z autyzmem, ale także z zespołem Aspergera, zespołem Downa, upośledzeniem, zaburzeniami integracji sensorycznej, dysleksją, depresją czy zmagającymi się z traumami. 

Cele alpakoterapii 

To przede wszystkim łagodzenie lęków i redukcja stresu, a także budowanie pozytywnych emocji. Praca z alapakami to także doskonała metoda budowania pewności siebie i poczucia własnej wartości, akceptacji dla samego siebie, własnych ograniczeń i rozwijanie umiejętności radzenia sobie z emocjami, dlatego może być ważnym elementem szerokich działań, składających się na leczenie autyzmu.  

Ponadto podczas terapii zwierzęcej rozwija się motoryka, pamięć, zdolność koncentracji uwagi i umiejętności interpersonalnych, oraz pracy w grupie. Cała terapia przeprowadzana jest na świeżym powietrzu, co daje dziecku dodatkową możliwość obcowania z naturą. 

Jak przeprowadzana jest terapia?

Wielką moc ma samo przebywanie w towarzystwie alpak, jednak to właśnie dotyk odgrywa największą rolę. Możliwość przytulenia się i pogłaskania miękkiego futerka jest najważniejsza dla dzieci z autyzmem. 

Alpakoterapia może mieć różny przebieg. Wszystko zależy od progu odczuwania u osób chorych, jedne potrzebują więcej stymulacji, a inne są bardziej wrażliwe na bodźce płynące z zewnątrz. 

Zajęcia z alpakami to przede wszystkim głaskanie, przytulanie, czynności pielęgnacyjne takie jak czesanie, karmienie, spacer i obserwacja, a wszystko to w klimacie spokoju i zaufania. Swobodna zabawa pozwala dziecku otworzyć się i reagować w sposób intuicyjny i spontaniczny. Dodatkowo stymuluje zmysły i pobudza aktywność. 

Choć terapia, w której uczestniczą alpaki, czy różne zajęcia z alpakami, mogą jedynie wspomagać leczenie schorzenia, jakim jest autyzm, to ich rola jest znacząca. Dzieci autystyczne szczególnie potrzebują wyciszenia, swobody i nauki akceptacji otoczenia i samych siebie. Dlatego alpaki będą cennym dopełnieniem rehabilitacji dzieci z autyzmem.   

Heniek, najmilsza alpaka na świecie,
Jak już zapewne to wiecie,
Przytulił się do Artura,
Choć stała między Nimi żelazna fura.

Chłopak był wbity w fotel na stałe,
Gdyż miał problemy ze zdrowiem niebywałe.
Jednak trudności, które Go spotkały,
Były wyzwaniem, ducha hartowały.

Artur bogaty w to trudne doświadczenie,
Nie wgłębiał się nigdy w swoje cierpienie.
Zawsze i wszędzie był uśmiechnięty
I widać to było po firmamenty.

Gdy spotkał się z alpaką Henrykiem,
zawsze żartował ciętym językiem .
Nikt nie był mu dłużny w tych żartach wcale,
Choć śmiał się z Nich wtedy i mówił: ,,Brzydale”

Towarzystwo Heńka było jak kamień węgielny,
Cymes, wakacje lub czas niedzielny.
Heniek pomógł zobaczyć Arturowi w sobie,
Jaki był wspaniały we własnej osobie.

Zwierzak był łagodny, nie żałował otwartości,
Z Nim łatwiej było znosić wszystkie trudności.
Mówił: ,, Nie uciekaj od prawdy, nic to bowiem nie da,
zgadzaj się na życie, Twój optymizm niech dojrzewa.
Nie zaprzeczaj, nie płacz, bo tak w siłę rośniesz,
Tym sposobem do źródła szczęścia swego dotrzesz”.

Właśnie taki był Heniek, lecz nie od początku.
Gdy był młody, nikt nie widział w Nim takiego rozsądku.
Nie miał zgody w sobie, że jest taki mały,
Nie lubił swojej wełny, zawsze był nieśmiały.
Często płakał w kącie, myślał, że jest gorszy,
Martwił się bez przerwy, że mu się pogorszy.

Lecz pewnego razu pomyślał: ,, Dlaczego?
Przecież szczęście jest, jak mówią, nawet dla Małego”

Uwierzył w te słowa, ale nie czuł jeszcze,
Jak bardzo się zmieniał, zaczynał być wieszczem.
Wszystko ,,TO” miał w sercu, bardzo blisko siebie
i zrobiło Mu się dobrze, może tak jak w niebie?
Zobaczył swą łagodność, dobroć i swobodę,
Wszystko czego pragnął – poczuł wewnątrz zgodę.

Poopowiadał o przyjaźniach, które zdobył w świecie,
Było ich tak wiele, nawet nie zgadniecie.
Wszyscy, którzy Alpakę Team odwiedzali,
Z pozostałymi Ziomalami Heńka też konwersowali.

Z Mikim, który zawsze patrzył na wszystkich z miłością,
Każdego uwielbiał, darzył gościnnością.
Często towarzyszyły wszystkim w ich cierpieniach,
Był królem, pomagał na drodze do odprężenia.

Nie widział różnic między ludźmi wcale,
Dlatego czuli się przy Nim doskonale.
Potrafił zobaczyć w trudnościach coś cennego,
Każdy stawał się przy Nim dobry dla każdego.

Podobnie był z Dawidem i Czakim,
To dwie nasze najzabawniejsze alpaki.
Z Nimi wszystkie łzy nabierały innego wymiaru,
Ludzie płakali ze śmiechu, nie z żalu.

Czaki był wariatem, takim pozytywnym
A Dawid, król stada, raczej- dyrektywny

Wszyscy goście, którzy z Nimi przebywali,
Czuli się wspaniale, z życiem się bratali.
Mieli swój ,,przepływ”- źródło spełnienia,
Taka rola alpak- nie do przecenienia.

Morał moi drodzy, płynie z tego taki,
Tak mówią jednym głosem wszystkie nasza alpaki:

,,Niepełnosprawność to trudna sprawa,
Kto ją pokocha, zasługuje na brawa.
Mamy tu na myśli głęboką zgodę,
Radość, którą się czuje nawet w brzydką pogodę.
Uśmiech, który ma się zawsze i dal każdego,
Nieważne czy PEŁNO- czy NIEPEŁNO –sprawnego.

Każdy swoje NIE ma gdzieś głęboko w środku
I warto Je pokonać dla siebie i przodków.
NIE przecież jest i NIEbie albo czymś, NIEsamowitym,
Więc żyć z ,,NIE” może mieć także charakter przeobfity.

Tymi słowami kończymy nasze rymowanki,
a Ty pamiętaj:
,,Warto z miłością przeżywać poranki,
śmiać się i płakać, doceniać szczerze to,
co los daje,
głęboko w to wierzę".
Głowa do góry,
Uśmiech na twarz,
Bo Zycie jedno,
Jedyne masz.

Agnieszka Krućko

Ilustracje: Nina Krućko

Na początek mała ciekawostka o alpakach. Ciąża tych zwierząt zazwyczaj trwa 11,5 miesiąca, ale może też trwać dłużej! Zdarzały się przypadki, kiedy przyszła mama i jej hodowcy czekali ponad rok! Alpaki rodzą jedno młode i przez 6 miesięcy karmią je mlekiem. I teraz powstaje pytanie! Czy mleko alpak nadaje się do picia przez ludzi? 

Ile mleka daje alpaka? 

W porównaniu z krowami, alpaki dają niewiele mleka, Zawiera ono jednak znacznie więcej białka. Jest także bardziej tłuste i co może nie ucieszy niektórych… ma więcej laktozy. Jest także łatwe w pozyskaniu. Biorąc pod uwagę rosnącą popularność hodowli alpak, być może doczekamy się tego, że mleko alpak będzie alternatywą dla mleka krowiego. 

Co zawiera mleko alpak? 

Jego skład to średnio 3,68% tłuszczu, 4,53% białka i 6,00% laktozy. Co ciekawe, mleko tych zwierząt cechuje się wysoką zawartością sprzężonego kwasu linolowego – nawet ponad 1,6%. Kwas ten jest wręcz niezastąpiony w codziennej diecie! Podnosi odporność i jest używany do leczenia takich chorób jak:

• Nowotwory,
• Choroby układu krążenia,
• Cukrzyca,
• Osteoporoza,
• Otyłość,
• Trądzik.

A jakie jest w smaku? Inne niż mleko krowie czy kozie, jest zbliżone smakiem do owczego. Z mleka tych zwierząt można zrobić wysokogatunkowe sery i wyroby mleczne.    

Pomimo tego nie jest pozyskiwane na szeroką skalę, a szkoda! 

Dlaczego warto pić mleko?

W ostatnich czasach nad mlekiem toczą się dyskusje. Pić czy nie pić, oto jest pytanie! ,,Mleko jest ciężkostrawne”, “Mleko jest niezdrowe” – takie opinie słyszy się od jego przeciwników. Nie zapominajmy jednak, że mleko jest jednym z najbardziej wartościowych produktów spożywczych, bogatych w aminokwasy i wapń, który jest łatwo przyswajalny. Wzmacnia pamięć i przeciwdziała nadwadze i otyłości. Inna sprawa, że na jakość samego wyrobu przekładają się warunki, w jakich jest pozyskiwany. Możemy powiedzieć to otwarcie, chów przemysłowy to przepis na niezdrowe mleko ze śladami antybiotyków i hormonów wzrostu. 

Dlaczego mleko alpak jest lepsze od krowiego? 

Przede wszystkim dlatego, że nie jest produkowane na masową skalę. Inaczej niż w przypadku ogromnych ferm krowich, gdzie producent stara się pozyskać jak najwięcej mleka, w jak najkrótszym czasie. Powszechną praktyką jest zacielanie krów i pobieranie mleka w tym czasie. W trakcie ciąży produkowane są hormony, między innymi estrogen, który dostaje się do mleka. Ponadto wymiona krów ciągle są stymulowane, w związku z tym powstaje biały płyn, którego odżywczość jest niewielka, a na domiar złego można w nim znaleźć zarówno krew jak i ropę. Taka praktyka nie ma miejsca w przypadku hodowli alpak.  

Kto nie powinien pić mleka alpak? 

Mleka ogólnie powinny unikać osoby z nietolerancją laktozy. Zarówno w przypadku krowiego jak i alpaczego objawy są podobne. Jeśli stwierdzasz u siebie takie dolegliwości jak mdłości, bóle brzucha, wzdęcia, biegunki, kolki czy wydalanie sporej ilości gazów po spożyciu mleka, serów czy innych wyrobów nabiałowych, warto przebadać się w kierunku nietolerancji laktozy. 

Czy mleko alpak stanie się konkurencją dla mleka krowiego? Biorąc wydajność i potencjał mleczny, to krowy zajmują poczesne pierwsze miejsce. Jednak jeśli rozważymy różnice w hodowli i pozyskiwaniu, mleko od alpak zdecydowanie wygrywa. Te czyste, ale wybredne zwierzęta, jakimi są alpaki mogłyby stać się producentami mleka o właściwościach leczniczych. Jednak, trudno powiedzieć czy i kiedy to nastąpi. 

Pożywienie alpak ma istotny wpływ na ich zdrowie i kondycję fizyczną. Co ciekawe żywienie zwierząt roślinożernych czy to z Chile czy z Polski opiera się o podobne zasady. Jak to wygląda w praktyce?  

Pochodzenie alpak a ich dieta  

Alpaki pochodzą z Ameryki Południowej. Ich dzikimi protoplastami są wikunie, które zostały udomowione około 7000–6000 lat temu w Peru. Pierwsze udomowione osobniki były karmione produktami o niskiej  kaloryczności, co wynikało warunków jakie panowały w Andach. Na tych terenach dominuje roślinność uboga w substancje odżywcze.  

Co jedzą alpaki? 

W dzisiejszych czasach dieta alpak uległa znacznej poprawie. Jej podstawą jest siano, połączone z trawą. Pasza powinna być świeża i dobrej jakości gdyż siano stęchłe lub spleśniałe może doprowadzić do wystąpienia poważnych chorób. Warto też wiedzieć, że układ pokarmowy alpak jest dosyć wrażliwy, co zmusza hodowców do wprowadzenia dodatkowych, jakościowych obostrzeń.

W ciągu dnia, średniej wielkości zwierzę może zjeść nawet 1 kilogram siana, przy czym zapotrzebowanie w okresie np. ciąży lub karmienia znacznie wzrasta. Istotne jest również to, aby zwierzę miało dostęp do świeżej wody. 

Wraz z sianem alpakom należy dodatkowo podawać specjalistyczną, przeznaczoną dla nich karmę. Ważne, aby zawarte w niej składniki wpływały korzystnie na witalność, odporność i jakość okrywy włosowej. Oznacza to, że w jego składzie powinny się znaleźć m. in. witamina D3. kwasy Omega 3, wapń, fosfor, a także cynk i biotyna. Dobrej jakości karmy nie trzeba podawać zbyt dużo. 

Dodatki do pokarmu – o czym powinien wiedzieć hodowca?

Alpaki uwielbiają podawane im (oczywiście w odpowiednich ilościach) przysmaki. Należą do nich m. in. marchewka i wysłodki buraczane. 

Specjalistyczne dodatki do zbilansowanej diety należy podawać przede wszystkim samicom karmiącym i ciężarnym. Nic w tym zaskakującego, bo maluchy to prawdziwe żarłoki! Młoda alpaka może wypić równowartość 15% całkowitej masy swojego ciała. 

Rośliny trujące dla alpak 

Niestety, są też i takie rośliny, które zjedzone przez alpakę mogą doprowadzić do poważnych konsekwencji. Każdy początkujący hodowca powinien dokładnie sprawdzić, czy na terenie przeznaczonym na wybieg nie znajdują się m. in. oleandry, lilie, azalie, konwalie, rododendrony lub cisy. To właśnie rośliny niebezpieczne. 

Opieka nad alpaką nie należy do łatwych. Zwierzęta te nie sygnalizują bólu i dyskomfortu, co odziedziczyły po dzikich wikuniach. Takie zachowanie wymusza na hodowcy dokładną obserwację każdego osobnika. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia chorób, w pierwszej kolejności trzeba zadbać o zdrową, zbilansowaną dietę. 

Mamy nadzieję, że już wiecie co jedzą alpaki. Te zwierzęta o wyglądzie przytulanek to rasowi roślinożercy i… wrażliwcy. Dieta alpak to przede wszystkim trawa i siano oraz okazjonalnie marchewka czy buraki. Informacje dostarczone w tym artykule to zaledwie krótkie wprowadzenie w temat. Przed założeniem hodowli warto zgromadzić specjalistyczne informacje, jak choćby wiedza o tym, które rośliny są nich trujące dla alpak. To absolutne podstawy. Jednak mimo wszystkich niedogodności hodowla tych wspaniałych zwierząt jest satysfakcjonująca i daje dużo radości. 

Aby uporządkować fakty, poniżej przedstawiamy tabelkę, w której po lewej stronie zebraliśmy prawdziwe informacje dotyczące Alpak, po prawej – fałszywe. Sprawdź, czy wiedziałeś!

Wokół tematu alpak i ich hodowli narosło całkiem sporo mitów. Mówi się, że nie jest wymagającym zajęciem, a same zwierzęta są jak kot czy pies – przywiązują się do człowieka i lubią pieszczoty. Tymczasem wszystko zależy od osobowości danego osobnika, jego ułożenia, a hodowla alpak, choć jest niezwykle satysfakcjonującym zajęciem, momentami stwarza wyzwania. To inwestycja na długie lata i każdy, kto chciałby się tym zająć, powinien przemyśleć więcej spraw, niż tylko gdzie stanie zagroda alpak i jak długo żyje alpaka. Powodzenia!